Ang Pagtatapos Sa Aking Sinimulan

Nanatili akong tapat sa aking paaralan, ang Ann Arbor Montessori Learning Center, sa loob ng sampung taon. Sampung taon ko itong naging pangalawang tahanan, minahal ko na talaga ito ng lubusan. Nasaksihan ko ang iba-ibang pagbabagong nangyari sa nakalipas na dekada. 2011 na nga pala ngayon. Parang kailan lang nangyari noong pinapapili ako ng aking mga magulang ng paaralan para sa pag-apak ko ng elementarya noong 2001. Naaalala ko pa noon nang pinapapapili ako ng aking mga magulang kung saan ko gustong mag elementarya base sa kulay. Saan mo gustong mag-aral? Sa blue na paaralan o sa green?, naaalala kong sabi sa akin ng aking ina. Siyempre blue ang pinili ko noon dahil iyon ang paborito kong kulay. At sa blue na paaralan nga talaga ako ipinasok. Siguro nga’y itinadhana talaga ako para sa paaralang ito.

Gaya ng unang nasabi, marami akong nasaksihang pagbabago dito sa itinuring kong pangalawang tahanan sa mahabang panahon. Noon, CASA,Grade School, at High School lang ang maaari mong tawaging building noon. Ang canteen dati ay nasa kasuluk-sulukan ng Ann Arbor at napakaliit ng daanan papunta. Parang eskinita. Kaya sa tuwing recess o lunch ang mga estudyante ay parang nagsisiksikang mga sardinas sa pagbili ng pagkain. Ang diskarte ko noon ay pinapahupa ko muna ang dami ng tao at sa mga huling sampu o limang minuto na lamang ako bibili ng pagkain. Mabilis naman akong kumain noon, sa katunayan, hanggang ngayon, kaya wala akong naging problema sa siksikan at sa ingay ng nasa palengke. Ngayon meron na ang Ann Arbor ng tinaguriang New Building ng mga estudyante. Ito ay humigit-kumulang pitong taon na ang lumipas simula ng maipagawa ito. Ang ipinaktataka ko lamang ay ilang taon na, simula ngayon, ang nakalipas ay New Building parin ang tawag ng mga estudyante rito. Hanep. Hindi naluluma. Palaging bago.

Para sa akin ang New Building ay isang simbolismo ng panibagong simula na ibinibigay ng Panginoon araw-araw. Ang New Building ang nagpapaalala sa mga estudyante na ang pagbabago lamang ang tanging permanente sa mundo. Sa mga oras na nahihirapan ang isang estudyante ng Ann Arbor at inaakala niyang wala ng magandang pagbabagong maaaring mangyari sa kanyang buhay- nagkakamali siya. Ipapamukha ko sa kanya na- Hayan o, bago,New Building, maganda parin. Ang New Building ang simbolismo ng panibagong pagpapahalaga at kaalaman na ibinibigay ng Ann Arbor Montessori sa kaniyang mga estudyante. Ang New Building ay simbolismo ng walang hangganang pagbabago. Hanep talaga. Hindi naluluma. Palaging bago. Ang canteen ngayon ay umasenso na. Kung dati ay parang nasa palengke ka’t nakikipagsiksikan na parang sardinas na nasa lata, ngayon ay malaki na ang canteen at mas marami nang tindahan. Bagamat maingay parin, mas okay na kaysa makipagkiskisan ka ng braso sa mga estudyante.

Ilan lamang ito sa mga pagbabagong nakita ko sa Ann Arbor. Hinding-hindi ko makakalimutan ang paaralang ito. Ngunit, gaya ng unang nasabi na walang hangganan ang pagbabago. Hindi ko lubos maisip na sa paglipas ng sampung taon ay magiging bagong estudyante ako ng bagong paaralan. Sampung taon akong hindi nangapa sa aking paligid pagkat alam ko na ang bawat sulok ng Ann Arbor. Ngayon, kailangan ko na ring pumunta sa panibagong paaralan at mangapa sa panibagong kultura. Oo, pupunta ako sa panibagong paaralan, ngunit ang Ann Arbor ay hindi ko makakalimutan at papalitan. Palaging magkakaroon ng espesyal na lugar ang paaralang ito sa aking puso. Magiging parte ito ng aking pag-abot sa aking mga pangarap habang buhay.