Kuwarto

       Naaalala ko pa ang aking unang semester bilang isang college student. Ang mga unang linggo ko rito ay nagmistulang  bakasyon sa isang napakalaki at madilim kuwarto. Alam kong bagong mundo na ang aking ginagalawan, ngunit hindi ko alam kung saan ako paroroon o kung ano ang dapat kong gawin. Alam kong maraming tao sa “kuwartong” iyon. Naririnig ko ang mga boses nila, naririnig ko ang kanilang masayang kuwentuhan. Kahit na hindi ko makita ang kanilang mukha sa kadiliman, alam kong sila ay nakangiti. Hindi ko maiwasan ang mainggit. Gusto ko ring sumaya. Gusto ko silang makita. Gusto ko silang makakuwentuhan, ngunit hindi ko magawa. Sa kabila ng dilim ay kitang-kita ko ang katotohanan tungkol sa aking sarili- ang kolehiyo ay hindi isang lugar para sa isang taong tulad ko.

       Pabalik na sila, ngunit ako’y papunta pa lamang… Habang ang iba ay mayroon nang sariling grupo ng kaibigan, ako ay naghahanap palang. Noong mga unang araw, pagpasok sa classroom ay pinipili ko lagi ang upuan sa harap at pinaka-kanan. Nagsimula nang dumating ang aking mga magiging kaklase. Naroon parin ako sa aking kinauupuan, paunti-unting lumilingon sa aking likuran upang bigyan ng kaunting sulyap ang aking mga kaklase; upang makita ko ang mga mukhang aking makikita sa mahaba-habang panahon. Naroon ako sa aking kinauupuan, umaasa na may maglakas ng loob na tumabi sa akin. Habang papalapit na ang simula ng lecture, iniisip ko na ang tangi ko nalang atang pag-asa upang matupad ang aking hiling na magkaroon ng katabi ay ang maging sapat lamang ang dami ng upuan sa silid para sa mga estudyante… hindi ako nagkamali. Sa kasamaang palad (alam kong napakamakasarili kong tao sa paggamit nito… pasensya), sobra ang upuan para sa mga estudyante sa silid. Nakakalungkot. Hindi ko tuloy maiwasang ikumpara ang naging buhay ko sa mataas na paaralan sa buhay ko ngayon dito sa kolehiyo. Minsan sa dorm, habang ginagawa ko ang aking mga takdang aralin ay natitigilan nalang ako at napapayuko sa tuwing nakikita ko ang imahe ng aking sarili na nag-iisa… na walang kaibigan… na wala man lang nakakaalam kung ano ang aking pangalan. Napakabigat sa pakiramdam. Mahirap. Alam kong nairaos ko rin ang mga oras na ito, ngunit sa matagal na panahon at mayroong limitasyon (ang relasyon ko sa aking mga kaklase ay hanggang classroom lang). Maraming beses muna akong dumaan sa agos ng aking luha, ngunit ayaw ko nang tahakin ulit iyon. Alam kong kailangan kong lumakas. Dapat. Kailangan kong magbago at iyon ang gagawin ko.

       Sa ngayon, hinahayaan ko muna ang tinta upang lumuha para sa akin; upang ubusin na ang luha ng kahapon. Magsisimula na akong magbago ngayon. Alam kong mas malaking hamon pa ang naghihintay sa akin sa panibagong sem na aking papasukin. Muli akong babalik sa napakalaki at madilim na kuwartong una kong kinagisnan. Oo… ako ay babalik, ngunit alam ko na ngayon na sa kabilang dulo ng kuwartong iyon- kung saan ko naririnig ang mga masasayang boses- ay may nahihintay sa aking isang pintuan… Isang pintuan na aking kakatukin at ang mga may-ari ng boses sa likod ng pintuang iyon ay ako’y pagbubuksan. Sa wakas, ako’y magiging parte ng isang masayang kuwentuhan.

Follow me on Twitter:

https://twitter.com/#!/paoloruedas :)

French Fries (Isang Maikling Kuwento)

       Ang kuwentong ito ay tungkol sa pagkikita ng isang mahirap at isang mayaman. Kayo'y akin nang uunahan. Kung iniisip ninyo na ito ay isang kuwento tungkol sa pag-iibigan ng dalawang taong magkaiba ang mundo ay nagkakamali kayo pagkat ang mayaman at ang mahirap sa kuwento ay kapwa lalaki. Pangalanan muna natin ang mayamang tauhan sa kuwento bilang si Henry. Siya ay mayaman tulad ng unang nasabi, nasa kalagitnaan na ng buhay ang kaniyang edad, tipikal na Pilipino ang kanyang kulay at may katangkaran. Masipag na tao si Henry sa katunayan ay laki siya sa hirap at naulila ng mga magulang sa edad na  labing pito- ito ang nagtulak sa kanya upang mamasukan sa kung anu-anong trabaho upang makamit ang kanyang pangarap na maging isang doktor balang araw. At dahil na rin sa kanyang patuloy na pagsisikap ay nakatapos siya ng medisina. Walang asawa at anak si Henry, siya ay namumuhay mag-isa. Marahil dahil na rin ito sa sobrang pagkasubsob niya sa trabaho.

    Madaling araw na nang matapos ang trabaho, si Henry ay naghanap ng isang fast food restaurant na bukas sa buong magdamag upang kumain. Nang makakita ay bumaba siya sa kaniyang kotse at may biglang  kumalabit sa kanya.

       “Kuya, kuya nanood po ba kayo ng telenobela?”, ang sabi ng kumalabit sa kanya.

       Banaad ni Henry ang kahirapan sa itsura at pananamit ng batang kaharap-- mga onse anyos ang edad-- ngunit hindi niya ito pinandirihan pagkat siya mismo ay nanggaling rin sa kahirapan.

       Magalang na sinagot ni Henry ang nagtanong, “Boy, masyado akong abala para intindihin ang mga bagay na iyan”.

       Kahit nakitang hindi interisado si Henry ay nagpatuloy and mahirap sa kanyang sinasabi.

       “ Ang galing nung bida sa palabas na iyon! Simula sa pagiging mahirap ay umasenso at yumaman siya. Sana ganoon din ako”.

       Naawa si Henry sa bata at aabutan niya na sana ito ng pera ngunit inisip niya na baka kung saan lang magpunta ang bata kaya inaya niya nalang itong kumain sa Mcdo. Nakapasok na sa Mcdo si Henry nang mapansin niyang naghihintay lang sa labas ang bata.

       “Bakit ka nandyan sa labas? Halika’t pumasok.”

       “Mga mayayaman lang po ang pumapasok diyan ehh”
       Pinilit ni Henry na pumasok ang bata at tinanong kung ano ang gusto nitong kainin. Sumunod naman ito sa kanya.

       “Gusto ko po ng french fries”, ang sabi ng bata.

       Napansin ni Henry na nahihiya ang bata kaya pinalapit pa niya ito.

       “Halika rito at ituro mo sa akin ang french fries”

       “Hindi ko po alam kung ano ang french fries diyan eh, naririnig ko lang po sa iba na masarap raw po iyon.”

       Nagulat si Henry sa nadinig. Hindi niya akalaing sa kabila ng kaunlaran ng Maynila ay may nagkukubling isang binata na sa buong buhay niya ay hindi pa nakakatikim ng french fries. Tinanong ni Henry kung ano ang pangalan ng bata. Ang pangalan pala nito ay Gabriel. Nagtanong pa si Henry tungkol sa buhay ng bata.

       “ Hindi ka ba nag-aaral?”

       “Kahit naman po na gustuhin ko ay wala naman po akong pera. Sapat lang po para makaraos ng isang araw ang aking kinikita.”
       Nagpatuloy si Gabriel, “Salamat po ulit dito sa french fries. Masarap pala po talaga ito. Alam ninyo po ba na sunod sa pag-aaral ay ipinagdadasal ko rin po talaga na makatikim din ako ng sinasabi nilang french fries! Salamat po at naibigay ninyo sa akin ang pagkakataon na makatikim ng ganito kahit sa una’t huling pagkakataon. Tingin ko po ngayon na ginamit kayong instrumento ng Panginoon upang masagot ang aking kahilingan.”

       Naantig si Henry sa mga sinabi ng bata. Nang dahil dito ay nagbigay ng katanungan si Henry na maaaring magpabago sa takbo ng buhay ni Gabriel.

       “Gusto mo ba talagang mag-aral?”.

       “Siyempre naman po, may mga ambisyon rin po ako sa buhay na nais abutin”

       “Kung gayon papayag ka ba na sumama sa akin at papaaralin kita? May french fries din doon sa amin.”

Nagkaroon muna ng isang dagat ng katahimikan bago nakasagot si Gabriel.

       “Tatanawin ko po iyon bilang isang malaking utang na loob!" Nagniningning ang mata ng bata. "Kahit wala na pong french fries!”, ang sabi ni Gabriel na sa mga oras na iyon ay umaabot na hanggang tenga ang ngiti.

        Tumawa ang dalawa at nilisan ang Mcdo nang magkasama.

       
       Noong gabing iyon ay hindi na tatandang mag-isa si Henry at dalawang panambitan ang natupad. Ang panambitan ng isang mahirap na makapag-aral at ang panambitan na makatikim ng pagkaing kanya lamang naririnig at hindi nalalasahan. Totoo ngang hindi natutulog ang Panginoon sa mga maliliit.


Follow me on Twitter :)
https://twitter.com/#!/paoloruedas

Entering College is Kind of a Long Process

Going to college means a step closer to the fulfillment of your dreams. That is why choosing a college or a university, wherein you will be shaping up your future, is very essential. Of course, we, the seniors, the graduating  students, want to go, as much as possible, to a premiere university or a university which specializes in these-and-that courses. The problem is, getting to a college or a university is not as easy as entering its extensive gates. You need to undergo some screening, which are the entrance exams. Eyeing on the prize, we need to get into that certain college or university and blend in with its colors. We took neccessary preparations, enrolled ourselves in different review centers,  attended several sessions of review classes, browsed some how-to-survive-entrance-examinations guides, and crammed in our minds all the previous lessons in highschool, that more or less, had been forgotten. After taking these neccessary precautions for a better chance to not be included in the list of entrance examination casualties, it is now time for the entrance examinations, itself. Entrance examinations usually takes about 4 to 5 hours of shading test sheets and, sometimes, writing an essay. Veterans say that time pressure is your number one enemy in these exams. They were right. In the actual examination, you will really feel the time slipping fastly. So, you definitely need to anwser the test questions rapidly and, at the same time, accurately. When in desperation for an answer, just use the examinees secret weapon, the so-called, Shotgun. 
       Yes, you’re done taking the entrance exams but the whole screening to get into your dream university is yet to be over. Now, you will spend several agitating months, asking yourself  if your performance during the exam was enough to give you an outstanding result; worrying about getting a dreadful result. Getting the result of the entrance exams was one of those bittersweet moments. It was rejoiceful for those who passed; for those who didn’t, not so much. But, during those moments, you will really see the utter and unending support of your family and friends. It is not only you who’s happy when you passed, there are you friends and family happy for you, congratulating. It is not only you who’s sad when you didn’t make it, youre family and friends are there, wanting  to let you know how much they feel your pain. Nevertheless, passing a university was only a step, you still need to work hard for a brighter future. For those who didn’t pass, don’t close your doors, don’t let failing an exam govern your future. You just need to let go of the past; don't focus on the bad things; look on the bright side; and keep moving forward.