Pagtatapos- Isang Pamamaalam

Mahigit isang buwan na lamang bago ako magtapos ng sekondarya. Mahigit isang buwan na lamang ang natitira sa halos sampung taon ng aking pamamalagi sa paaralang naging isang malaking parte sa paghubog ng aking pagkatao. Sa sampung taon ng pag-aaral sa aking paaralan ay marami akong natutunan. Marami akong natutunan, hindi lamang sa Math, Science, English o Filipino, na kailangan natin upang umunlad ang ating buhay; pati na rin ang mga aral at pagpapahalaga na nagturo sa atin upang maging mabuting tao at mga aral ng ibat't ibang mukha ng buhay na nagturo sa atin kung paano mabuhay, mismo.
  Maraming tao ang tumatak sa aking puso’t isipan. Ang mga taong ito’y mananatili sa habang buhay sa aking gunita at palaging magkakaroon ng lugar sa aking puso- mga kaibigan, mga kamag-aral, at siyempre, ang ating mga guro. Minahal at rinespeto ko ang lahat ng aking mga guro dahil utang ko ang lahat sa kanila kung bakit may laman ang aking utak ngayon. Kahit pa sabihin mo na sobrang hirap ng kaniyang tinuturo at nagmumukha ka’ng tagabundok dahil halos hindi mo na maintindihan ang kaniyang mga sinasabi; kahit napakabilis magalit ng isang guro at laging napapa-away sa klase; kahit ang gurong iyon ay sobrang nakakatakot at nagmumukha kang tila isang maamong tupa kapag siya ay malapit- mahat at rinerespeto ko sila.

  Sa lahat ng aking naging mga guro, si Ms. Julie ang talagang nag-iwan sa akin ng mga matatamis na ala-ala. Sinasabi nila at naniniwala ako na ang ating mga guro ay ang ating pangalawang mga magulang. Para sa akin, talagang nagampanan ni Ms. Julie ang pagiging isang magulang niya sa amin noong ako’y nasa ikatlong taon pa lamang sa pangkat Einstein. Napakalaki ng suportang ibinabahagi niya sa amin na nagpapatatag sa amin sa tuwing kami’y may hinaharap na problema. Nariyan pa noong ako’y nasa ikatlong taon at 84 lamang ang marka ko sa Physics nang 1st Quarter. Kailangan pa naman na wala kang marka na bababa sa 85 upang ikaw ay maging isang Achiever sa aming paaralan. Kinausap ako ni Ms. Julie tungkol dito. Naiintindihan ko naman ang aking sitwasyon at handa ko namang tanggapin kung hindi man ako magiging isang Achiever. Handa ko nang tanggapin ang pagkatalo dahil nangyari na rin naman ito dati noong ako’y nasa ikalawang taon pa lamang at ang naging marka o sa Math noong 1st Quarter ay 84 ay hindi ako naging isang Achiever, nakakapanghinayang nga lamang dahil kung nakapasok sa Achievers noong 1st Quarter ay makukuha ko na sana ang aking kauna-unahang medalya. Kung ako man ay handa na akong tumanggap ng pagkatalo- si Ms. Julie, hindi. Naniwala siya sa akin sa mga oras na hindi ako nagtiwala sa aking sarili, ipinaglaban niya ako hanggang huli habang ako’y nais nang tumigil, pinakiusapan niya si Brother Ernie dahil nanghihinayang siya sa pagkakataon. Napakiusapan naman si Brother(Ang bait talaga ni Brother) ngunit sinabi sa akin ni Ms. Julie na galingan ko sa susunod- na akin namang ginawa. May konting tampo nga ako sa naging adviser ko noong ikalawang taon, pero wala na iyon. Nang dahil kay Ms. Julie ay nakuha ko ang aking kauna-unahang medalya sa siyam na taong pag-aaral ko noon, sa paaralang iyon. Isa lamang ito sa napakarami pang mga nagawa ni Ms. Julie para sa amin. Nariyan lagi siya. Masaya para sa aming bawat tagumpay at nasasaktan rin sa tuwing kami’y may lungkot na dinadala. Napakasaya at ipinagmamalaki ko na kasama ako sa mga naturuan ni Ms. Julie.

  Sa aking mga nalalabing buwan sa aking paaralan ay marami akong iniisip- tamang kurso, magandang kolehiyo, ang aking mga pangarap. Masarap isipin ang mga bagay na ito, mga bagay naglalapit sa iyo at ng iyong mga pangarap. Ngunit, sa kabila ng lahat ng ito ay may isa pang bagay na masakit isipin- ang pamamalam. Ito ay ang pamamaalam sa mga taong naging malaking parte na ng iyong buhay sa mahabang panahon. Minsan nais ko nalang maiyak sa tuwing naiisip ko ang graduation. Nais kong maiyak dahil sa magkahalong tuwa’t lungkot. Iyak ng tuwa sa dahilang mas malapit na kami ng isang hakbang tungo sa aming mga pangarap at pangarap ng aming mga magulang. Iyak ng lungkot dahil maaaring sa graduation ko na lamang huling makikita ng personal ang mga mukha ng aking mga guro, mga kaklase at mga kaibigan na naging isang malaking parte sa paghubog ng aking pagkatao. Hindi ba’t masakit isipin na ang mga mukhang naging pamilyar sa iyo sa mahabang panahon, sa isang iglap lang ay hindi mo na masisilayan at sa gunita mo na lamang nabubuhay? Napakalungkot! Napakasakit!

  Grabe! Hindi ko na talaga mapigilan ang aking nararamdam habang sinusulat ko ito. Siguro kung sa papel ko ito isinulat ay hindi niyo na ito maiintindihan dahil sa malabong pagkakasulat- oo hindi ko na napigilan ang pag-agos ng aking luha sa pagsulat nito.

  Napakahirap sabihin ng salitang paalam kaya naman, habang may oras pa akong nalalabi kasama ang aking mga kaibigan at guro at sinusulit ko talaga. Ngayong ikaapat na taon lang ako natutong gumala kasama ang mga kaklase. Dati ay hindi ako mahilig sa pagsama sa mga kaklase mga lakad, ngayong taon ko lamang nakita ang halaga ng mga oras na kasama ko ang aking mga kaklase na para bang sa bawat lakad namin ay tila iyon na ang huli. Kung lingid sa iyong kaalaman, ngayong taon ko lamang naranasan ang pumasok sa Starbucks. Ngayong taon ay madalas akong sumasama kina Lorenzo, Marica, Chester, Anca at Ryan sa kanilang mga lakad at nagpapasalamat naman ako dahil tinatanggap nila ako. Nariyan rin sina Jason at Edward na nagturo sa akin na ang oras ay hindi lamang ginto, maaari rin itong maging pilak o kaya nama'y tanso. Nais ko talagang maging malapit sa mga taong ito habang kaya ko pa. Masaya ako sa tuwing kasama ko sila dahil naging mabuting kaibigan sa akin. Sila ang mga kaibigang hindi ko makakalimutan at mananatili silang isang napakahalagang kayamanan na habang buhay kong itatago sa aking isipan.

  Sa ating pagtatapos, tayo’y uusad, minsa’y may maiiwan at mayroon rin namang mananatili. Iniisip na lamang na ang lahat ng bagay ay nangyayari nang may dahilan. Sa ating pagtatapos, nawa’y gabayan tayo ng ating Panginoon, at nawa’y mahanap na tin ang dahilang ito.